ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

  Από τη στιγμή που το πρωτόθρονο Πατριαρχείο της Ρώμης αποκόπηκε από το σώμα του Χριστού, στερήθηκε πλέον τη θεία χάρη, με συνέπεια τη σταδιακή αποσύνθεσή του. Καθώς σημειώνει χαρακτηριστικά ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, «η Δυτική Εκκλησία έχασε την πνευματική της ελευθερία, έχασε τον στολισμό της, κλονίσθηκε από τα θεμέλιά της, στερήθηκε τον πλούτο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, την παρουσία του Χριστού. Τελικά κατάντησε ένα σώμα βουβό, χωρίς πνεύμα και ψυχή». Γι' αυτό στους επόμενους αιώνες ακολουθεί έναν αλλοτριωτικό κατήφορο δίχως ελπίδα επιστροφής, οδηγώντας τον άνθρωπο της Δύσεως στην απογοήτευση, το υπαρξιακό κενό και το αδιέξοδο.

Α'. Λίγα μόλις χρόνια μετά το Σχίσμα, το 1075, ο πάπας Γρηγόριος Ζ' προβάλλει -στις περίφημες Παπικές Υπα­γορεύσεις του- τις αξιώσεις του παπικού θρόνου για την απόλυτη κυριαρχία του κόσμου:

  «Η Ρωμαϊκή Εκκλησία ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Θεό. Ο πάπας είναι ο απόλυτος κύριος της παγκόσμιας Εκκλησίας. Διορίζει και καθαιρεί επισκόπους. Μόνο αυτός μπορεί να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο. Οι αντιπρόσωποί του είναι ανώτεροι από τους επισκόπους. Μόνο αυτός χρησιμοποιεί τα αυτοκρατορικά διάσημα. Οι πρίγκιπες οφείλουν να του φιλούν τα πόδια. Έχει το δικαίωμα να καθαιρεί τους αυτοκράτορες. Χωρίς τη δική του έγκριση κανένα βιβλίο δεν είναι έγκυρο. Οι αποφάσεις του δεν ακυρώνονται από κανέναν αυτός μόνος μπορεί να ακυρώνει τις αποφάσεις όλων των άλλων. Ο πάπας δεν μπορεί να κριθεί από κανέναν. Η αγιότητά του είναι εξασφαλισμένη χάρη στις αρετές του αγίου Πέτρου. Η Ρωμαϊκή Εκκλησία δεν σφάλλει ποτέ, ούτε και πρόκειται ποτέ να σφάλει².

  Μ' αυτές τις θέσεις του πάπα Γρηγορίου Ζ' αρχίζουν οι σκληροί αγώνες της «Εκκλησίας» της Ρώμης για τη θρησκευτική, πολιτική και κοινωνική επιβολή της στους χριστιανικούς λαούς της Δύσεως (αγώνας περί περιβολής), που διαρκούν 200 περίπου χρόνια. Τελικά, ο πάπας συγκεντρώνει στα χέρια του κάθε εξουσία -πνευματική, πολιτική, νομοθετική, δικαστική. Είναι η πρώτη εμφάνιση του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη.

Β'. Το 1095 ο πάπας Ουρβανός Β', με το σύνθημα «Το θέ­λει ο Θεός», ξεσήκωσε ολόκληρη τη δυτική Χριστιανοσύνη σε ιερό πόλεμο κατά των Μουσουλμάνων που κατείχαν τους Αγίους Τόπους. Πρόκειται για τις Σταυροφορίες, τις οποίες η Ανατολή έζησε εφιαλτικά ως βαρβαρικές επιδρομές (βλ. παρακάτω, ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ).

Γ'. Τον 12ο και τον 13ο αι. η Λατινική «Εκκλησία» ιδρύει στα μοναστήρια των μεγάλων πόλεων ειδικές σχολές, όπου διδάσκεται η σχολαστική θεολογία. Οι σχολαστικοί θεολόγοι παραθεωρούν την αποκαλυπτική και εμπειρική πίστη της Εκκλησίας, στηρίζονται στην αριστοτελική φιλοσοφία και προσπαθούν να διερευνήσουν τα μυστήρια του Θεού με την ανθρώπινη λογική και τον στοχασμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πίστη σ' έναν διαστρεβλωμένο, φανταστικό θεό, τον οποίο ο άνθρωπος της Δύσεως καλείται να προσεγγίσει με τις νοητικές του ικανότητες. Έτσι, η χριστιανική πίστη από βιωματική σχέση με τον Θεό ξεπέφτει σ' ένα αφηρημένο μεταφυσικό ιδεολόγημα, το οποίο η «Εκκλησία»-κράτος αναλαμβάνει να περιβάλει με την αυθεντία της και να προστατεύσει ή και να επιβάλει με την εξουσία της. Τελικά, με τον σχολαστικισμό, η Δύση απομακρύνεται οριστικά από τη γνησιότητα του εκκλησιαστικού βίου, και στον πολιτισμό της υπερισχύουν η νοησιαρχία, ο ορθολογισμός και ο ατομοκεντρισμός. Έχει εύστοχα επισημανθεί ότι «ο δυτικός Χριστιανισμός δεν είναι η Εκκλησία του Θεού Λόγου αλλά η θρησκεία του ορθού λόγου» (π. Μιχαήλ Καρδαμάκης).

Δ'. Τον 13ο αι. διατυπώνεται από τους σχολαστικούς θεολόγους το αξίωμα ότι η εκκλησιαστική ηγεσία είναι αλάθητη. Την ίδια εποχή (1233) ο πάπας Γρηγόριος Θ' ιδρύει τον θεσμό της Ιεράς Εξετάσεως, για την οργανωμένη καταδίωξη και εξουδετέρωση όσων αμφισβητούν την παπική αυθεντία. Ένας μηχανισμός τρόμου και φρίκης απλώνεται σταδιακά σ' όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα η εξουσία του κλήρου ενισχύεται, ενώ ο λαός παραγκωνίζεται και βυθίζεται στην αμάθεια (κληρικαλισμός).

Ε'. Η βαθιά εκκοσμίκευση της Δυτικής «Εκκλησίας» κλόνισε την πίστη μυριάδων Χριστιανών και δημιούργησε κύματα αντιδράσεων. Το εμπόριο του πάπα με τα συγχωροχάρτια έδωσε την αφορμή, το 1517, να ξεσπάσει σαν ηφαίστειο η απαίτηση για αλλαγή. Ο μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος ηγήθηκε ενός πολυπληθούς κινήματος, της Μεταρρυθμίσεως, που αποσχίστηκε από την Παπική «Εκκλησία». Οι αποσχισθέντες ονομάστηκαν Διαμαρτυρόμενοι (Προτεστάντες). Σύντομα σχηματίστηκαν και άλλες παρόμοιες προτεσταντικές ομάδες. Μεταξύ Παπικών και Διαμαρτυρομένων δημιουργήθηκε αγεφύρωτο μίσος, με συγκρούσεις, πολέμους και εγκλήματα. Στη Γαλλία, τη φοβερή Νύχτα του αγίου Βαρθολομαίου (23 προς 24 Αυγούστου 1572), οι Παπικοί έσφαξαν χιλιάδες Προτεστάντες. Αποκορύφωμα των θρησκευτικών πολέμων υπήρξε ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648), ο οποίος συντάραξε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη.

ΣΤ'. Στο πέρασμα των αιώνων, οι λαοί της Ευρώπης έζησαν στο πρόσωπο του Παπισμού έναν Χριστιανισμό που δεν ελευθερώνει την ανθρώπινη ύπαρξη αλλά την καταδυναστεύει. Γι' αυτό σύντομα οδηγήθηκαν στον αγνωστικισμό και την αθεΐα. Η Αναγέννηση αρχικά (14ος-16ος αι.) και ο Διαφωτισμός αργότερα (18ος αι.) απορρίπτουν τον φράγκικο θεό, διατηρούν όμως τον ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό του Παπισμού και διακηρύσσουν την αυτοθεοποίηση του ανθρώπου. Τον 19ο αι. ακούγεται πλέον καθαρά το κήρυγμα του θανάτου του Θεού από τον Νίτσε και τους διαδόχους του: «Ο Θεός πέθανε, η πίστη στον χριστιανικό Θεό δεν είναι πια πιστευτή...». Έχει σωστά επισημανθεί από πολλούς ότι όλα τα σύγχρονα αθεϊστικά συστήματα της Δύσεως -φιλοσοφικά, κοινωνικά, πολιτικά- είναι καρποί της σχολαστικής μεταφυσικής και του παπικού ολοκληρωτισμού.

Ζ'. Τους δύο τελευταίους αιώνες η Ρώμη, αντί να διδα­χθεί από τα λάθη του παρελθόντος, σκληραίνει περισσότερο τη στάση της.

  Η Α' Βατικανή Σύνοδος (1870) επιβάλλει ως απαράβατο δόγμα πίστεως το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο του πάπα. Πρόκειται για την τελειωτική πτώση της Δυτικής «Εκκλησίας». Ο Χριστός, η μόνη αλάθητη Κεφαλή της Εκκλησίας, εξορίζεται από τη γη, και τη θέση Του καταλαμβάνει ο ειδωλοποιημένος ποντίφηκας της Ρώμης! Στη διαμαρτυρία καρδιναλίου για την αντιπαραδοσιακότητα του νέου δόγματος, ο πάπας Πίος Θ' αντιτάσσει τον παροιμιώδη του λόγο: «Η παράδοση είμαι εγώ»! Από τους Λατίνους που διαφωνούν με τη δογματοποίηση του παπικού απολυταρχισμού, μια σημαντική μερίδα αποσχίζεται και δημιουργεί την «Παλαιοκαθολική Εκκλησία».

  Η Β' Βατικανή Σύνοδος (1962-1965), παρόλο που επαγγέλλεται την ανακαίνιση, διατηρεί το αλάθητο του πάπα και το επεκτείνει σε όλες τις αποφάσεις του. Ταυτόχρονα, η ίδια Σύνοδος καλεί τους Χριστιανούς όλων των δογμάτων σε παγχριστιανική ενότητα με κέντρο, όμως, τη Ρώμη και αρχηγό τον πάπα (ρωμαιοκεντρικός/παποκεντρικός οικουμενισμός).

Η'. Στα τέλη του 20ού αι. μια πρωτόγνωρη αποδιοργανωτική κρίση ξεσπάει στους κόλπους της Παπικής «Εκκλησίας». «Περιμέναμε μετά τη (Β' Βατικανή) Σύνοδο», δήλωνε ο πάπας Παύλος ΣΤ', «να ξημερώσει μια μέρα ηλιόλουστη για την Εκκλησία. Βρεθήκαμε, όμως, μέσα στη χειρότερη καταιγίδα»³.

   Επιφανείς παπικοί θεολόγοι εκφράζουν ανοιχτά την αντίθεσή τους στο παπικό αλάθητο. Χιλιάδες κληρικοί, ανάμεσά τους και στελέχη του Βατικανού, εγκαταλείπουν την Ιερωσύνη, πολλοί απ' αυτούς και την πίστη. Οι μοναχικές και ιερατικές κλίσεις γνωρίζουν φοβερή μείωση. Στο Βέλγιο μόνο, κατά το διάστημα 1995-2007, δεν χειροτονήθηκε ούτε ένας ιερέας!⁴ Σε εκκλησιαστικές σχολές, ακόμα και σε παπικά μοναστήρια, για να ξεπεραστούν τα υπαρξιακά αδιέξοδα που δημιουργούν ο ηθικισμός και η υποχρεωτική αγαμία του κλήρου, εισάγονται ο υπερβατικός διαλογισμός και η ψυχανάλυση.

  Αλλά και το παπικό ποίμνιο οδηγείται ραγδαία στον θρησκευτικό αποχρωματισμό και γνωρίζει μια τρομακτική ηθική κρίση. Οι παπικοί ναοί που κλείνουν ή εκποιούνται, το Ισλάμ και οι ανατολικές θρησκείες που κατακτούν έδαφος, η παραθρησκεία και ο σατανισμός που αυξάνουν τους οπαδούς τους κ.ά.π. μαρτυρούν τη δυσχερή θέση της Λατινικής «Εκκλησίας».

Θ'. Τις τελευταίες δεκαετίες πληθαίνει ο αριθμός των Δυτικών που αναζητούν τη γνησιότητα της χριστιανικής ζωής στην Ορθοδοξία. Το ενδιαφέρον για την πατερική θεολογία, την ορθόδοξη λειτουργική ζωή, τον ανατολικό μοναχισμό κ.ά.π., αλλά και οι μεταστροφές στην Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι γεγονότα σημαντικά. Ωστόσο, οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί του Βατικανού, έχοντας πια σκληρυνθεί, δεν φαίνονται πρόθυμοι να αρνηθούν το παρελθόν τους.

  Το 2005 ο φιλορθόδοξος καθηγητής Ιωσήφ Ράτσιγκερ ανέβηκε στον θρόνο της Ρώμης ως πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ', αναπτερώνοντας τις ελπίδες όσων προσδοκούσαν την ανανέωση της Δυτικής «Εκκλησίας». Σύντομα, όμως, οι σκληροπυρηνικές ενέργειες και δηλώσεις του νέου πάπα φανέρωσαν την αποκοπή του από τον βαθύτερο εαυτό του και την αδυναμία του ν' αντιληφθεί τις απαιτήσεις των καιρών. Δυστυχώς, κάθε πάπας είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί την «αλάθητη» πορεία των προκατόχων του και να συμμορφώνεται με τα θελήματα της πανίσχυρης Παπικής Αυλής (Romano Curia), η οποία επίσης κατέχει και επιβάλλει το δικό της «αλάθητο».

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΜΕΡΟΣ Β΄ ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

 Η Εκκλησία, κατά την πρώτη χιλιετία του ιστορικού της βίου, διατήρησε την ενότητά της σε Ανατολή και Δύση, παρ' όλους τους περιστασιακούς κλυδωνισμούς που δημιουργούσαν οι αιρέσεις, τα σχίσματα και οι ποικίλες διχοστασίες. Η απόσχιση της δυτικής Χριστιανοσύνης από τον κορμό της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, όπως αύτη οριστικοποιήθηκε το 1054, υπήρξε η τραγική κατάληξη μακραίωνων διεργασιών, στον χώρο της Δυτικής Ευρώπης, σε τρία διαπλεκόμενα επίπεδα: α) το θεολογικό, β) το εκκλησιολογικό και γ) το πολιτικό.

Α'. Το θεολογικό. Τα σπέρματα της θεολογικής διαφοροποιήσεως της Δύσεως βρίσκονται στα συγγράμματα του ιερού Αυγουστίνου (354-420), επισκόπου Ιππώνος της Βόρειας Αφρικής. Ο ιερός Αυγουστίνος αγνοούσε την ελληνική γλώσσα και τα έργα των Ελλήνων Πατέρων, πάνω στα οποία στηρίχθηκε η θεολογία των πρώτων Οικουμενικών Συνόδων (Μ. Αθανασίου, Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου Θεολόγου, Γρηγορίου Νύσσης κ.ά.). Έτσι, επηρεασμένος από τον Νεοπλατωνισμό και τις αρχές του Ρωμαϊκού Δικαίου, διατύπωσε στα θεολογικά του έργα ορισμένες απόψεις, ξένες προς το βίωμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, όπως, για παράδειγμα, την ταύτιση ουσίας και ενεργειών στον Θεό, την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και από τον Υιό (Filioque) κ. ά.

Β'. Το εκκλησιολογικό. Η αρχαία Εκκλησία δεχόταν τιμητικά ως πρώτο στην τάξη, σε σχέση με τους άλλους επισκόπους, τον επίσκοπο της Ρώμης, καθώς η πόλη αυτή ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν έπαυε όμως ο πάπας, μέσα στα πλαίσια του συνοδικού θεσμού, να είναι ίσος με όλους τους άλλους επισκόπους (primus inter pares=πρώτος μεταξύ ίσων). Αργότερα, αφού η πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στην Ανατολή, η Δ' Οικουμενική Σύνοδος (451) αναγνώρισε στον επισκοπικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως «πρεσβεία τιμής» ίσα με εκείνου της Ρώμης.

  Το επεκτατικό και συγκεντρωτικό πνεύμα της αρχαίας Ρώμης, όμως, επηρέασε αρκετούς πάπες, οι οποίοι από νωρίς άρχισαν να εκλαμβάνουν το πρωτείο τιμής ως πρωτείο δυνάμεως και εξουσίας, παρεμβαίνοντας ποιμαντορικά σε άλλες τοπικές Εκκλησίες και διεκδικώντας ηγεμονία σε όλη την Εκκλησία. Στους πρώτους αιώνες, ωστόσο, οι εξουσιαστικές αυτές φιλοδοξίες των παπών αποτελούσαν περιστασιακές παρεκτροπές και εξέφραζαν συνήθως προσωπικές αδυναμίες.

Γ'. Το πολιτικό. Από τα τέλη του 4ου αι. μέχρι και τον 6ο αι. διάφορα γερμανικά φύλα σε κατάσταση πρωτογο­νισμού (Φράγκοι, Γότθοι, Λογγοβάρδοι, Βάνδαλοι κ.ά.) πλημμυρίζουν και καταλαμβάνουν τις ευημερούσες επαρχίες της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αιχμαλωτίζουν τους εγχώριους πληθυσμούς τους και αλλάζουν ριζικά την κοινωνικοπολιτιστική τους κατάσταση.

  Οι βάρβαροι έποικοι -από τους οποίους πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζουν οι Φράγκοι-, στην προσπάθειά τους να εκπολιτιστούν, ασπάζονται τον Χριστιανισμό, αναμειγνύοντάς τον, όμως, με ειδωλολατρικά στοιχεία. Μ' έναν τέτοιο προβληματικό Χριστιανισμό εισέρχονται και στην Ιερωσύνη, εκτοπίζοντας σταδιακά τους Ρωμαίους ιεράρχες από την εκκλησιαστική διοίκηση. Οι Φράγκοι αυτοί επίσκοποι ζουν όπως και οι λαϊκοί «ευγενείς» της εποχής τους (κόμητες, δούκες κ.ά.): Ασκούν κοσμική εξουσία, συμμετέχουν σε στρατιωτικές αποστολές, φορούν πολεμικές στολές κ.λπ. Να πώς περιγράφει ο άγιος Βονιφάτιος, σε επιστολή του προς τον πάπα Ζαχαρία, το 741, την εκκλησιαστική κατάσταση στη Γαλλική Ρωμανία, όπου είχαν επικρατήσει οι Φράγκοι επίσκοποι: «Η θρησκεία καταπα­τείται. Οι Φράγκοι επίσκοποι για ογδόντα χρόνια δεν έχουν συνέλθει σε σύνοδο ούτε και έχουν αρχιεπίσκοπο. Οι περισσότεροι επισκοπικοί θρόνοι δίνονται σε φιλάργυρους λαϊκούς ή μοιχούς κληρικούς, που συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις με πλήρη πολεμική εξάρτυση, σφάζοντας αδιάκριτα με τα χέρια τους χριστιανούς και ειδωλολάτρες»¹.

  Μπροστά σ' αυτό το ζοφερό τοπίο, που δημιούργησε η βαρβαρική επέλαση, ο επίσκοπος της Ρώμης στέκεται, κατά κανόνα, στο ύψος της πνευματικής του αποστολής και αναλαμβάνει εθναρχικό ρόλο για την προστασία των υπόδουλων Ρωμαίων. Κάποιοι πάπες, όμως, για να ενισχύσουν τον θρόνο τους, ακολουθούν κοσμική τακτική. Προβάλλουν εμφαντικά την εκκλησιαστική τους αυθεντία, παρουσιάζουν ηγεμονικές τάσεις και περιβάλλονται πολιτικές εξουσίες. Το 754, μάλιστα, ο πάπας Στέφανος Β' αποδέχεται την πολιτική αυτονομία της Εκκλησίας της Ρώμης, που του προσφέρει ο βασιλιάς των Φράγκων Πιπίνος ο Βραχύς. Έτσι έχουμε την ίδρυση του πρώτου παπικού κράτους. Αργότερα, ο Νικόλαος Α' (858-867), ο πρώτος φραγκόφιλος Ρωμαίος πάπας, συγκεντρώνει στο πρόσωπό του την ανώτατη εκκλησιαστική και πολιτική εξουσία. «Ο Νικόλαος θεωρεί τον εαυτό του αυτοκράτορα όλου του κόσμου», ομολογούσαν οι σύγχρονοί του.

  Τον 8ο αι. ο βασιλιάς των Φράγκων Κάρολος ο Μέγας (Καρλομάγνος, 768-814) με τη δύναμη των όπλων ενώνει όλους σχεδόν τους λαούς της Δυτικής Ευρώπης και φιλοδοξεί να αναδείξει μια καινούργια αυτοκρατορία, διεκδικώντας το όνομα και την αίγλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Ανατολής. Για τον σκοπό αυτό οργανώνει μεθοδευμένα τη σύγκρουση Ανατολής-Δύσεως με μια στρατηγική που περιλαμβάνει τα εξής δύο σκέλη:

1) Απόρριψη της Ορθοδοξίας και δημιουργία ενός διαφορετικού Χριστιανισμού, που θα τονίζει την πολιτισμική ιδιαιτερότητα της νέας αυτοκρατορίας. Αυτός ο φράγκικος Χριστιανισμός, τον οποίο σχεδιάζουν οι σύμβουλοι του Καρλομάγνου, θεμελιώνεται σε θεολογικές διατυπώσεις του ιερού Αυγουστίνου και εκφράζεται με νέες μορφές και τύπους της εκκλησιαστικής πρακτικής: Βάπτισμα με ραντισμό, υποχρεωτική αγαμία του κλήρου, στέρηση των λαϊκών από την κοινωνία του Ποτηρίου, ξύρισμα των κληρικών κ.ά. Στα πλαίσια της αντορθόδοξης τακτικής, οι Φράγκοι επίσκοποι, το 794 (Σύνοδος της Φραγκφούρτης), καταδικάζουν τις αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου (787) για την τιμητική προσκύνηση των εικόνων και το 809 (Σύνοδος του Άαχεν), προσθέτουν στο ιερό Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Τα δύο αυτά γεγονότα αποτελούν το πρώτο στάδιο του σχίσματος ανάμεσα στους Φράγκους κατακτητές και τους ορθόδοξους Ρωμηούς.

2) Ανθελληνική πολιτική, αφού ο Ελληνισμός αποτελούσε την ιστορική σάρκα της Ορθοδοξίας και συστατικό στοιχείο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι πολιτιστικά μειονεκτικοί Φράγκοι, λοιπόν, αρχίζουν να συκοφαντούν τον ελληνικό πολιτισμό ως πολιτισμό πλάνης και να αποκαλούν τους Έλληνες Γραικούς, προσδίδοντας όμως στο αρχαίο αυτό όνομά τους χλευαστικό περιεχόμενο (γραικός = αιρετικός, απατεώνας).

  Στη μεθοδευμένη επίθεση των Φράγκων, η Εκκλησία της Ρώμης αγωνίζεται να μείνει πιστή στην πρωτοχριστιανική παράδοση και την ελληνική της συνέχεια, διατηρώντας εκκλησιαστική κοινωνία με όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής. Έτσι, για παράδειγμα, το 816 ο πάπας Λέων Γ' αρνήθηκε την προσθήκη του Filioque και, για να διαφυλαχθεί αλώβητο το Σύμβολο της Πίστεως από τις φράγκικες παραποιήσεις, διέταξε να χαραχθεί το αυθεντικό κείμενο σε αργυρές πλάκες, που εντοιχίστηκαν στον ναό του Αγίου Πέτρου με την επιγραφή: «Αυτές εγώ, ο Λέων, τις τοποθέτησα από αγάπη και για διαφύλαξη της ορθοδόξου πίστεως». Αργότερα, εκπρόσωποι του πάπα Ιωάννου Η' συμμετείχαν στη Σύνοδο της Κων/πόλεως (879-880), η οποία για την Ορθοδοξία είναι η Η' Οικουμενική και στην οποία, υπό την προεδρία του πατριάρχου Κων/πόλεως αγίου Φωτίου του Μεγάλου, καταδικάστηκαν οι φράγκικες αιρέσεις για τις εικόνες και το Filioque.

  Τον 10ο αι. οι Φράγκοι εντείνουν την πολεμική κατά των ορθοδόξων Ρωμαίων της Δύσεως, στοχεύοντας στην κατάληψη του παπικού θρόνου. Τελικά, το 1009 καταλαμβάνουν το Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Ρώμης και ανεβάζουν στον θρόνο τον Φράγκο πάπα Σέργιο Δ', ο οποίος προσθέτει στο Σύμβολο της Πίστεως το αιρετικό Filioque. Τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής απαντούν με τη διαγραφή του ονόματός του από τα Δίπτυχα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οπότε το Σχίσμα γίνεται πραγματικότητα.

  Στις 16 Ιουλίου του 1054, ο επικεφαλής της παπικής αντιπροσωπείας καρδινάλιος Ουμβέρτος κατέθεσε στην αγία Τράπεζα του ναού της Αγίας Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη, τον αφορισμό της ανατολικής Χριστιανοσύνης. Με την πράξη του αυτή, η φράγκικη Χριστιανοσύνη οριστικοποιούσε τον χωρισμό της από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν ήταν η αρχή αλλά η επιβεβαίωση ενός σχίσματος που είχε καλοσχεδιαστεί 260 χρόνια νωρίτερα στην αυλή του Καρλομάγνου^. ενός σχίσματος που «δεν έγινε μεταξύ δυτικών και ανατολικών Ρωμαίων», όπως πολλοί νομίζουν, «αλλά μεταξύ Φράγκων και Ρωμαίων» (καθηγ. π. Ιωάννης Ρωμανίδης).

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΜΕΡΟΣ Α΄

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ - ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ
ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Πρόλογος

 ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ προσπάθειες για την επαναπροσέγγιση του χριστιανικού κόσμου είναι φυσικό να έχουν ευρύτατη αποδοχή, επειδή, αφενός, αποτελούν την ανθρώπινη συμβολή στην ιερή υπόθεση της ενότητας και, αφετέρου, διεξάγονται σε μια εποχή που ο κόσμος, κατακερματισμένος από πολύμορφες αντιθέσεις, αναζητεί με αγωνία ενοποιητικά στοιχεία.

 Οι προσπάθειες αυτές, ωστόσο, έχουν αποδειχθεί μέχρι σήμερα απογοητευτικά αναποτελεσματικές. Όχι μόνο δεν εμπνέουν πλέον καμιά αισιοδοξία, αλλά και προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς έχουν γίνει ήδη κατάδηλες οι επιζήμιες συνέπειές τους: α) άμβλυνση της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, διαιρέσεις και σχίσματα στο πλήρωμα της Εκκλησίας μας^. β) σύγχυση, αποθάρρυνση και αποπροσανατολισμός στους ετεροδόξους που αναζητούν την αυθεντικότητα της πίστεως.

  Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί έκφραση αυτής της ανησυχίας μας, αφού ο διάλογος ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τον Παπισμό* δεσπόζει στις διαχριστιανικές σχέσεις και, επιπλέον, η συνύπαρξη Ορθοδόξων και Παπικών στις πολυπολιτισμικές πλέον κοινωνίες μας λειτουργεί ως πρόκληση για κάθε ορθόδοξη συνείδηση.

  Ακολουθώντας την πατερική μας παράδοση, η οποία μας έχει διδάξει να «αγαπώμεν εν αλήθεια» και να «αληθεύωμεν εν αγάπη», επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε με νηφαλιότητα και υπευθυνότητα το πρόσωπο του Παπισμού. Έτσι, πιστεύουμε, θα φωτιστούν τα αμετάθετα όρια της Εκκλησίας από την αίρεση, της αλήθειας από την πλάνη. Γιατί είναι γεγονός ότι τα όρια αυτά γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα. Όχι μόνο επειδή στη ζωή των Ορθοδόξων έχει υπεισέλθει ο δυτικός πολιτισμός, ο διαμορφωμένος από τον παραποιημένο Χριστιανισμό της Δύσεως, αλλά και επειδή στις μέρες μας διαδίδονται οι ιδέες και αντιλήψεις της "Νέας Εποχής", που θέλει όλες τις θρησκείες να οδηγούν εξίσου στον ίδιο τάχα Θεό.

  Για τους Ορθοδόξους η καθαρότητα της πίστεως αποτελεί το ασάλευτο θεμέλιο στον αγώνα τους για τη θέωση: Η ορθή πίστη είναι «το μέγα και πρώτον της σωτηρίας φάρμακον» (όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής). Αλλά και για τους ετερόδοξους αδελφούς μας η ακριβής οριοθέτηση της αλήθειας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής στον πατρικό τους οίκο, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

  Η αποκοπή της δυτικής Χριστιανοσύνης από το σώμα της Εκκλησίας δεν προήλθε από διοικητικές ή εθιμικές απλώς διαφοροποιήσεις, αλλά από μια βαθιά αλλοίωση του εκκλησιαστικού βιώματος, η οποία και δημιούργησε ένα χάσμα ζωής ανάμεσα σε δύο κόσμους. Το αυτονόητο χρέος του σεβασμού των διαφορετικών πιστευμάτων, οι ανυπόκριτα φιλόφρονες διαθέσεις και οι ευσεβείς ενωτικοί πόθοι δεν μας δίνουν το δικαίωμα να παρασιωπούμε ή να συσκοτίζουμε αυτή την πραγματικότητα.

  Διασώζονται, βέβαια, και σήμερα στην παπική Δύση υπολείμματα της πατερικής παραδόσεως, κυρίως στον χώρο του μοναχισμού. Και αναμφίβολα υπάρχουν πολλοί ταπεινοί μοναχοί ή απλοί πιστοί, που αφιερώνουν τη ζωή τους στην προσευχή και σε έργα αγάπης. Ωστόσο, τα όσα θετικά στοιχεία διατηρήθηκαν στη δυτική παράδοση, δεν στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν τη διαστρέβλωση του Χριστιανισμού και τη μετάλλαξη της Εκκλησίας της Ρώμης σε κοσμικό κράτος με θεοκρατικό καθεστώς, μετάλλαξη που αναπόφευκτα επακολούθησε την εξέλιξη του παπικού θεσμού.

  Παραδίδοντας το τεύχος τούτο στους αδελφούς μας, σε εποχή που ο συγκρητισμός και η εκκοσμίκευση έχουν ναρκώσει την εκκλησιαστική συνείδηση των περισσοτέρων από εμάς, ευχόμαστε να συναισθανθούμε όλοι το χρέος αλλά και να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε ως φύλακες και προασπιστές της Ορθοδοξίας. Αυτό το χρέος και αυτή τη δύναμη επισημαίνουν οι πατριάρχες της Ανατολής στην ιστορική Εγκύκλιό τους του 1848: «Παρ' ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι εδυνήθησάν ποτε εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού».

*   Δεν χρησιμοποιούμε τον όρο Ρωμαιοκαθολικισμός, επειδή είναι ιστορικά αθεμελίωτος και θεολογικά ανακριβής: Από τις αρχές του 2ου αι. η αδιαίρετη Μία Εκκλησία του Χριστού ονομάζεται, όπως την ομολογούμε και στο Σύμβολο της Πίστεως, Καθολική, επειδή κατέχει το καθ' όλου της πίστεως, δηλαδή την πληρότητα της αλήθειας. Επίσης, αφότου, το 330, η Νέα Ρώμη/Κωνσταντινούπολη έγινε πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο όρος Ρωμαίος ή Ρωμηός δήλωνε κάθε ορθόδοξο πολίτη της, ανεξάρτητα από τη φυλετική καταγωγή του. Έτσι, Ρωμαιο-Καθολικοί κυριολεκτικά είναι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως Ρωμαίοι-Ρωμηοί, δηλαδή απόγονοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ως Καθολικοί, δηλαδή μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία συνεχίζει να κατέχει το καθ' όλου της πίστεως. Απεναντίας, οι Παπικοί, μετά την κατάληψη του θρόνου της Ρώμης από τους Φράγκους (1009), δεν είναι Ρωμαίοι αλλά Φραγκολατίνοι. Και μετά την έκπτωσή τους από την καθολικότητα (δηλαδή την πληρότητα) της πίστεως, λόγω της αποδοχής σωρείας αιρετικών δοξασιών, δεν είναι Καθολικοί αλλά αιρετικοί. Μολαταύτα, μετά το οριστικό Σχίσμα (1054), σφετερίστηκαν αυτούς τους όρους. Οι ορθόδοξοι λαοί, πάντως, μέχρι τον 19ο αι. γνώριζαν καλά ότι Ρωμαίος-Ρωμηός και Καθολικόςσημαίνει Ορθόδοξος, γι' αυτό και τους αιρετικούς της Δύσεως τους ονόμαζαν Λατίνους, Παπιστές κ.ά. Η σύγχυση που παρατηρείται σήμερα στην ορολογία, δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αι., με την εμφάνιση του Οικουμενισμού.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΟΚ: «Μια αίρεση Ιεχωβάδων κατέστρεψε το γάμο μου και τη ζωή μου! Δεν έχω σεξουαλική ζωή τα τελευταία 10 χρόνια!»

Της Μπέττυς Γιάννα
Οι Ιεχωβάδες δεν τον άφησαν να πάει στους γάμους των παιδιών του και στην κηδεία των γονιών του!

Μετά από 35 χρόνια γάμου η Ευγενία Κ. , 53 χρονών σήμερα, έχει φτάσει στο αμήν με τον σύζυγός της ο οποίος έχει μπλέξει εδώ και 30 χρόνια σε μια αίρεση Ιεχωβάδων.
Πολλές φορές έχουμε ακούσει να διαλύονται σχέσεις και οικογένειες από την προσήλωση ενός ατόμου σε μια αίρεση και δη αυτή των Ιεχωβάδων. Συναντήσαμε την Ευγενία , η οποία με πόνο καρδιάς μας κατήγγειλε πως αυτή η αίρεση της κατέστρεψε κυριολεκτικά την ζωή , το γάμο της και έφτασε πια να μιλάει για διαζύγιο μετά από 35 χρόνια . Μολονότι η 53χρονη είναι κατά των διαζυγίων, δεν αντέχει άλλο την κατάσταση, αφού ακόμη και σεξουαλική ζωή δεν έχει τα τελευταία 15 χρόνια σχεδόν. « Είμαι από την Θεσσαλονίκη και σήμερα δόξα τω Θεό έχω δυο παλικάρια και δυστυχώς έναν σύζυγο που από τα πρώτα σχεδόν χρόνια του γάμου μας είναι μπλεγμένος σε μια αίρεση Ιεχωβάδων. Σε αυτά τα «αρπακτικά» που προσπαθούν να σε πείσουν ότι το μαύρο είναι άσπρο και στο τέλος κάποιους αδύναμους τους πείθουν. Ένας από αυτός είναι και ο σύζυγός μου. Και πιστέψτε με υπάρχει πολύς κόσμος. Λοιπόν, στα 11 μου έρχομαι στην Αθήνα επειδή δυστυχώς χώρισαν οι γονείς μου και αυτό είναι κάτι που μέχρι τώρα χρέωνα στη μητέρα μου. Πάντα έλεγα ότι δεν υπήρχε λόγος να διαλύσει το γάμο της για ασήμαντο λόγο και αυτό με σημάδεψε από παιδί.
Οι γονείς μου βέβαια επειδή ήτανε πάρα πολύ νέοι όταν χωρίσανε, ξαναφτιάξανε τη ζωή τους από την αρχή με άλλους ανθρώπους. Ήθελα από μικρή να κάνω την δική μου οικογένεια προκειμένου να φύγω και από το σπίτι και να νοιώσω ελεύθερη, αφού η καταπίεση της μητέρας μου ήταν αφόρητη και δεν με άφηνε ούτε να σπουδάσω. Έτσι το μόνο που στην ουσία μου απέμενε ήταν να κάνω έναν γάμο και να δημιουργήσω την δική μου οικογένεια. Στα 18 γνωρίζω τον σύζυγό μου, τον ερωτεύομαι παράφορα γιατί ήτανε πολύ ωραίος άντρας. Ούτε λίγο ούτε πολύ μετά από μικρό χρονικό διάστημα γνωριμίας, 18 εγώ και 25 αυτός , παντρευόμαστε. Στην αρχή ήταν όλα καλά. Μετά από κανά δυο χρόνια, ο άντρας μου δυστυχώς μπλέκει σε μια αίρεση Ιεχωβάδων λόγω του αδερφού του που τον επηρέαζε πάρα πολύ. Εγώ τότε αντί να χωρίσω αμέσως, όχι μόνο δεν χώρισα αλλά έκανα και δύο παιδιά μαζί του. Δεν ήθελα να διαλύσω το σπίτι μου όπως έκανε πριν χρόνια η μητέρα μου.
Όμως δεν μπορείτε να καταλάβετε τι έζησα. Αυτή η αίρεση μπορεί να σε αποβλακώσει , να μην βλέπεις μπροστά σου και να μην υπολογίζεις ούτε σπίτι ούτε οικογένεια. Να φανταστείτε ούτε στους γάμους των παιδιών μας δεν ήρθε γιατί δεν γινόταν να μπει μέσα στην εκκλησία να παρακολουθήσει το μυστήριο. Στεκόταν για μία ώρα έξω από την εκκλησία σε ένα παγκάκι και περίμενε να τελειώσει το μυστήριο για να βγει έξω το ζευγάρι! Αυτό πείραξε πολύ και τα δυο μου παιδιά αλλά πατέρας τους είναι και κάνανε υπομονή. Ούτε καν στην κηδεία της μητέρας και του πατέρα του πήγε και φυσικά ούτε και στην κηδεία των δικών μου γονιών. Τελοσπάντων! Να φανταστείτε ότι και όταν άνοιξα κάποια στιγμή περίπτερο, δεν έμπαινε μέσα για να με βοηθήσει γιατί υπήρχανε τσιγάρα. Τον παρακαλούσα μια φορά που είχα αρρωστήσει να το κρατήσει για να μην το κλείσω, αλλά δεν το έκανε. Πήγαινε κόντρα στις αρχές του και στην ιδεολογία του λέει επειδή είχε τσιγάρα».

Μετά από τέτοιες αλλά και χειρότερες καταστάσεις που βίωνε τότε η Ευγενία, αποφασίζει το 1982 να χωρίσει, καθώς ο σύζυγός της ήταν εντελώς αδιάφορος , προσκολλημένος στην αίρεση των Ιεχωβάδων και δεν έβλεπε τίποτα άλλο μπροστά του. Αυτό που την κράτησε τότε να μην κάνει πράξη την απόφασή της, ήταν τα λόγια ενός σοφού γέροντα, που της είπε ότι είναι καλύτερα να είναι μαζί του, προκειμένου να τον ελέγχει σε σχέση με την συμπεριφορά του προς τα παιδιά, γιατί καραδοκούσε ο φόβος να τα επηρεάσει. Τα παιδιά έβλεπαν τότε την περίεργη συμπεριφορά του πατέρα τους , αλλά επειδή ήτανε μικρά δεν καταλαβαίνανε περι τίνος πρόκειται και η Ευγενία είχε θεωρήσει σωστό να τους πει ότι ο πατέρας τους έπασχε από κάποια αρρώστια, για να δικαιολογήσει έτσι την περίεργη συμπεριφορά του. Οι σχέσεις τους εδώ και πολλά χρόνια είναι χείριστες.

«Έχουμε να κάνουμε έρωτα κοντά στα 10 χρόνια. Τα τελευταία χρόνια βέβαια είμαι και εγώ αρνητική και δεν τον θέλω καθόλου δίπλα μου. Του λέω να κοιμάται στον καναπέ. Έφτασα σε αυτό το σημείο γιατί δεν άντεχα άλλο να προσπαθώ μόνη μου να σώσω το  γάμο μου!  Ζούμε συμβατικά αλλά πλέον δεν αντέχεται άλλο. Τώρα που μεγάλωσαν και τακτοποιήθηκαν τα παιδιά μου , αποφάσισα να πάω σε δικηγόρο για να βάλω μπροστά το διαζύγιο έστω και στα 53. Θέλω να κάνω μια φυσιολογική σχέση με έναν άνθρωπο και να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου. Βέβαια θα μου πεις και που να τον βρεις έτσι που έχει γίνει πλέον ο κόσμος και οι άνθρωποι. Αλλά και τι να κάνω.
Δεν αντέχω άλλο να ακούω ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου και ότι πρέπει κάτι να κάνω για να σωθώ. Θέλω να κάνω Χριστούγεννα σαν άνθρωπος. Ξέρετε πόσα χρόνια έχω να κάνω γιορτές σαν άνθρωπος ; Να φανταστείτε όταν του λέω πως θα τον παρατήσω και θα βρω άλλον να τον απατήσω , γιατί γυναίκα είμαι και γώ , ξέρετε τι μου απαντάει; Ότι ο Θεός δεν θα το επιτρέψει αυτό. Είναι στον κόσμο του και δεν καταλαβαίνει τίποτα . Σας τα λέω όλα αυτά γιατί θέλω να σωθούν και άλλοι άνθρωποι. Να προλάβουν να μην μπλέξουν. Να μην φτάσουν και αυτοί να ζητάνε διαζύγιο μετά από 35 χρόνια γάμου λόγω των Ιεχωβάδων. Είναι τραγικό! ».

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ
Χρυσούλας Νικολοπούλου, πρώην Μάρτυρος του Ιεχωβά
κατοίκου Κάτω Διμηνιού Κορινθίας

Ορθόδοξοι Έλληνες και Ελληνίδες.
Προσέξτε τούς Μάρτυρες του Ιεχωβά. Τους έζησα από κοντά και υπήρξα θύμα τους για αρκετά χρόνια, τρέχοντας από σπίτι σε σπίτι και από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο,
για τα συμφέροντα της οργανώσεως, διότι είχα και εγώ πιστέψει ότι έτρεχα για τα συμφέροντα του Ιεχωβά.
Μέσα στο όλο κύκλωμα της χιλιαστικής οργανώσεως δίνουν και παίρνουν οι αναφορές, οι παρακολουθήσεις, τα δελτία, οι ώρες εργασίας, το εμπόριο των βιβλίων και
περιοδικών, και τα φακελώματα των Χριστιανικών οικογενειών.
Μέσα στο πρόγραμμα, οι Γιαχωβίτες έχουν και τις συστηματικές συκοφαντίες των Κληρικών, τις όποιες αφού κατασκευάσουν, στην συνέχεια τις μεταφέρουν έντεχνα
στον Ελληνικό Λαό.
Η αγάπη των Μαρτύρων του Ιεχωβά, είναι οι ξυλοδαρμοί, οι συκοφαντίες, το μίσος και οι τραμπουκισμοί.
Μέσα στα βιβλία και τα περιοδικά τους, επικρατούν οι αλλοιώσεις των εδαφίων της Αγίας Γραφής, διότι με αυτές η οργάνωση ξεγελάει τα θύματα της (όπως και εμένα),
και νομίζουν ότι διδάσκονται διδασκαλίες της Άγιας Γραφής.
Βαπτίσθηκα χιλιάστρια, φοίτησα και δίδαξα στην Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας τους, διότι είχα τυφλωθεί και δεν μπορούσα να ελέγξω την κατάσταση.
Ορθόδοξοι Χριστιανοί προσέξτε. Το να γίνει κανείς Μάρτυρας του Ιεχωβά, ή μάλλον να παρασυρθεί κανείς στην οργάνωση τους, είναι εύκολο. Το να φύγει όμως είναι
πολύ δύσκολο. Όταν συνέλθεις και γνωρίσεις την αλήθεια, τότε για να μην ανοίξεις το στόμα σου, και κάνεις αποκαλύψεις, θα αντιμετωπίσεις, στην αρχή τις υποσχέσεις
και στην συνέχεια τις απάνθρωπες απειλές τους.
Έλληνες και Ελληνίδες προσέξτε. Στην αρχή θα εμφανισθούν για να σε παρασύρουν με την Άγια Γραφή στα χέρια. Στην συνέχεια αφού υποκύψεις και γίνεις όργανο τους,
θα σε τρελάνουν με τις διδασκαλίες του μίσους και της εκδικήσεως. Θα φθάσεις στο σημείο να αρνηθείς Θρησκεία, Πατρίδα και Οικογένεια, και θα πετάγεσαι και στον ύπνο σου,
βλέποντας εφιάλτες από μάχες, σφαγές, αίμα, γιαταγάνια, νεκροκεφαλές. Πάνω απ' όλα θα βλέπεις έναν Θεό σαδιστή. Έναν Θεό σφαγέα και εκδικητή. Έτσι θα σε κρατούν
κάτω από τον πλήρη έλεγχο τους.
Σταθήτε πιστοί στον Τριαδικό Θεό της Άγιας Γραφής και στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό της Χριστιανικής Εκκλησίας, διότι μόνον εκεί βρίσκεται η αλήθεια, Στην Ορθοδοξία
και μόνον στήν Όρθοδοξία καί όχι στις ξενοκίνητες οργανώσεις.

Με Χριστιανική αγάπη
Χρυσούλα Νικολοπούλου
(πρώην Μάρτυς του Ιεχωβά)


Πηγή: xristianos.gr

ΙΕΧΩΒΑΔΕΣ ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

"ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ"

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

Η αληθινή Εκκλησία του Θεού δεν αλλάζει τις δογματικές της αλήθειες. Στην Α' Οικουμενική Σύνοδο διακηρύχθηκε επίσημα ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα. Αυτό παραμένει για την Εκκλησία αμετακίνητη αλήθεια. Στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο διακηρύχθηκε ότι ο Υιός του Θεού είναι ένα πρόσωπο, ένας Κύριος, ένας και ο αυτός «γνωριζόμενος εν δυο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπως, αδιαιρέτως, αχωρίστως». Δηλαδή η ανθρώπινη φύσις δεν συγχέεται με την θεία, η ανθρώπινη φύσις δεν μπορεί να μετατραπεί σε θεία ούτε η θεία σε ανθρώπινη και επειδή οι δύο φύσεις είναι ενωμένες στο ένα πρόσωπο του Υιού του θεού, η ένωσις αυτή παραμένει αμετακίνητη, χωρίς ενδεχόμενο διαιρέσεως ή χωρισμού. Και αυτή η αλήθεια, σαν επίσημο δόγμα της Εκκλησίας, παραμένει ακλόνητη και σταθερή. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους δογματικούς όρους.

Με τους αιρετικούς όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Επειδή σ' αυτούς δρα όχι το Άγιο Πνεύμα, αλλά το πνεύμα της πλάνης, αναγκάζονται κατά καιρούς να τροποποιούν τις δογματικές τους θέσεις.

Θα πάρουμε σαν παράδειγμα μία εσχατολογική διδασκαλία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

 Ξεκινούν από ένα χωρίο του προφήτου Δανιήλ, όπου γίνεται λόγος για «επτά καιρούς» (δ' 22).

 Πρόκειται για μία χρονική περίοδο κατά την οποία ο βασιλεύς της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ θα βρίσκεται εκδιωγμένος από τον θρόνο του. Και με κάτι αλληγορικές ερμηνείες (επτά καιροί, 2520 έτη διακοπή στην διακυβέρνηση του Θεού πάνω στην γη, 607 π.Χ. καταστροφή της Ιερουσαλήμ, 607 + 2.520) με κάποιες μετρήσεις, με μερικούς υπολογισμούς και προσθέσεις κατέληξαν οι ηγέτες των Μαρτύρων του Ιεχωβά ότι το 1914 μ.Χ. θα είναι ένα σημαντικό έτος· ότι σ' αυτό θα τελειώσουν οι καιροί των εθνών, ότι σ' αυτό το έτος το 1914 θα αρχίσει η βασιλεία του Ιεχωβά στην γη.

Να σημειώσουμε κάτι: Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με έγκυρες και αδιαμφισβήτητες ιστορικές έρευνες δεν έγινε το 607 Π. Χ αλλά το 586 π.Χ. Αυτό σημαίνει ότι οι υπολογισμοί είναι λανθασμένοι πέρα για πέρα.

Είπαν ακόμη ότι η γενεά των ανθρώπων που θα προλάβει το 1914 θα αξιωθεί να δει την μάχη του Αρμαγεδδώνος και την έναρξη της χιλιετούς βασιλείας. Δηλαδή κάποιος που το 1914 ήταν έστω βρέφος,1 αυτός αν ζούσε ενενήντα, εκατό χρόνια θα έπεφτε πάνω στα μεγάλα γεγονότα, θα έβλεπε να σφάζονται από τον εκπρόσωπο του Ιεχωβά, τον Ιησού Χριστό, όλοι όσοι δεν ανήκουν στην Εταιρεία «Σκοπιά», να καθαρίζεται η γη από τους κακούς, να μετατρέπεται η γη σε παράδεισο, να αρχίζει μία χιλιόχρονη βασιλεία.

Ας πούμε ότι βρισκόμαστε στο έτος 1998. Κάποιος μάρτυς του Ιεχωβά γεννήθηκε το 1913. Αυτός το 1998 είναι 85 ετών. Αφού το δόγμα της Σκοπιάς λέει ότι η γενεά του 1914 θα προλάβει την Μάχη του Αρμαγεδδώνος, αυτός ο άνθρωπος διαλογίζεται ως εξής: «Είμαι 85 ετών. Έλπιζα τόσα χρόνια να δω τον Αρμαγεδδώνα. Δεν τον είδα. Επειδή τα χρονικά όρια στενεύουν, ίσως να τον δω φέτος ή του χρόνου ή του παραχρόνου. Αν ζήσω μερικά χρόνια, αν πάω 100 ετών αν περάσω τα 100, οπωσδήποτε θα αντικρίσω την τρομερή αυτή μάχη, οπωσδήποτε θα μπω στην χιλιετή βασιλεία, οπότε θα αποκτήσω και νεανική ηλικία και θα ζήσω σ' ένα καινούργιο κόσμο χωρίς αρρώστιες, χωρίς θάνατο, χωρίς φτώχεια, χωρίς στενοχώριες».

Αυτά σκέφτεται ο ηλικιωμένος Μάρτυς του Ιεχωβά. Μερικές φορές όμως σκέφτεται και αλλιώτικα:

«Μήπως όμως ΔΕΝ γίνει η Μάχη του Αρμαγεδδώνος; Μήπως συμβεί ό,τι και το 1075, που όλοι οι αδελφοί σ' όλο τον κόσμο περιμέναμε αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα και δεν έγινε τίποτε. Όχι! Όχι! Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά, εσύ μου βάζεις τέτοιες σκέψεις, αφού τόσες δεκαετίες κηρύσσεται, γραπτώς και προφορικώς, ότι το 1914 ενθρονίστηκε ο Ιησούς Χριστός ως βασιλεύς, ότι η γενεά του 1914 θα προλάβει την συντέλεια του πονηρού αυτού συστήματος, αφού τα βιβλία της «Σκοπιάς» είναι γραμμένα με φώτιση από τον Ιεχωβά, οπωσδήποτε θα γίνει συντομότατα ο Αρμαγεδδών. Ίσως γίνει αύριο, μεθαύριο. Τι ωραία! Όλοι οι άνθρωποι του Σατανά θα εξοντωθούν, δεν θα υπάρχει κανένας κακός στην γη, κανένας διαρρήκτης, κανένας εγκληματίας, κανένα άτομο κατσικοειδούς χαρακτήρος, λίγη υπομονή και όλα θα γίνουν. Το Κυβερνών Σώμα της οργανώσεως του Θεού είναι ο αληθινός προφήτης της παρούσης εποχής και ό,τι κήρυξε για τη γενεά του 1914 θα πραγματοποιηθεί».

Να δούμε τώρα πως σκέπτονται και οι ηγέτες των Μαρτύρων του Ιεχωβά, το λεγόμενο «Κυβερνών Σώμα» που εδρεύει στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης.

Αυτοί ξέρουν ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, όπως δεν έγινε και τόσες άλλες φορές που ορίστηκε χρονολογία συντέλειας του αιώνος. Βέβαια τις χρονολογίες έπρεπε να τις θέσουν, διότι κέρδισαν πολλά.

 Όταν ο οπαδός μιας θρησκευτικής ομάδος πεισθεί ότι σε τέσσερα λ.χ. χρόνια έρχεται το τέλος του κόσμου, παύει να ασχολείται με υποθέσεις επαγγελματικές, οικογενειακές κ.α. και τα δίνει όλα στην θρησκεία του. Επιτυγχάνεται υπερ-δραστηριοποίηση των οπαδών, εντατικοποίηση του προσηλυτιστικού έργου, άγρα πλήθους οπαδών και πώληση πλήθους περιοδικών και βιβλίων.

Οι ηγέτες των Μαρτύρων του Ιεχωβά καταλαβαίνουν ότι προέκυψαν πολλά οφέλη από το εσχατολογικό δόγμα με το 1914 και με τη γενεά του, ωστόσο τώρα που εξαντλούνται τα χρονικά όρια και που δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, πρέπει κάτι να πουν στους οπαδούς του. Και βέβαια χρειάζεται να μη τους το πουν απότομα, άλλα απαλά, με το μαλακό.

Το δόγμα θα αλλάξει. Δεν γίνεται διαφορετικά. Αλλά, προσοχή, να αλλάξει σιγά-σιγά, ήπια. Θα γραφεί πρώτα ένα άρθρο στην «Σκοπιά» που θα λέει λίγα και απαλά. Μετά από μερικούς μήνες κάποιο άλλο που θα προχωρεί περισσότερο. Παράλληλα θα επιστρατευθούν κάποια άλλα εσχατολογικά εδάφια της Βίβλου που θα ρίχνουν το βάρος αλλού, κι έτσι σιγά-σιγά θα ξεφρακάρουμε.

Θα βοηθήσει και το δόγμα περί νεωτέρου φωτός. Αυτό το δόγμα παραμένει αμετακίνητο.

Το προσφιλέστερο δόγμα της Σκοπιάς! Σύμφωνα μ' αυτό, ο Ιεχωβά στέλλει καινούργιο φως και έτσι φρέσκε αλήθειες εκτοπίζουν τις μπαγιατισμένες. Μάλιστα για το δόγμα του νεωτέρου φωτός έχουν βρει κι' ένα χωρίο από το βιβλίο των Παροιμιών. Για όλα τα δόγματα τους βρίσκουν και κατάλληλα εδάφια. Κι'; όταν αλλάζουν τα «πιστεύω» τους, ανακαλύπτουν άλλα εδάφια.

Στο περιοδικό «Η Σκοπιά» της 1ης Νοεμβρίου του 1995 υπάρχει ένα άρθρο που τιτλοφορείται, «Είναι καιρός να μένουμε άγρυπνοι». Εδώ γίνεται χειρουργική επέμβαση για να εκτοπισθεί το δόγμα της γενεάς του 1914. Εγχείρηση με χορήγηση πολλού αναισθητικού. Απαλά και διακριτικά, για να μη δημιουργηθεί σάλος.

Σ' ένα σημείο διαβάζουμε:

«Κερδίζουμε λοιπόν τίποτα ψάχνοντας για ημερομηνίες ή κάνοντας εικασίες για την κατά γράμμα διάρκεια ζωής μιας «γενιάς»; Οπωσδήποτε όχι».

Ενώ επί τόσες δεκαετίες η Σκοπιά τους φλόμωσε τους οπαδούς της με ημερομηνίες, με χρονολογίες, με πίνακες χρονοδιαγραμμάτων, τώρα τους λέει ότι είναι ανώφελο να ψάχνει κανείς για ημερομηνίες, ότι δεν κερδίζει τίποτε όποιος ερευνά χρονολογίες.

Τι γίνονται όμως τόσα βιβλία, τόσα περιοδικά που συνεχώς μιλούσαν για το 1914 και την γενεά του; Στα τελευταία έτη της δεκαετίας του 1980 όλοι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σ' όλο τον κόσμο μελετούσαν και διέδιδαν το βιβλίο «Πως να συζητάτε λογικά από τις Γραφές». Το είχαν σαν Ευαγγέλιο. Με αλφαβητική σειρά όλα τα θέματα. Πολύ χρήσιμο στο προσηλυτιστικό τους έργο. Σταματούμε στο κεφάλαιο «Έσχατες ημέρες».

Διαβάζουμε: «Το παρόν πονηρό σύστημα, το οποίο έχει παγκόσμιο χαρακτήρα εισήλθε στις έσχατες ημέρες τούτο 1914, και μερικοί από τη γενιά που ζούσε τότε θα υπάρχουν για να παραστούν μάρτυρες και του ολοκληρωτικού τέλους του στη «μεγάλη θλίψη». Με την φράση «μεγάλη θλίψη» δηλώνεται η Μάχη του Αρμαγεδδώνος.

Αυτό λοιπόν το βιβλίο τους που η πρώτη του έκδοση αριθμούσε 2.000.000 αντίτυπα και μελετήθηκε και διαδόθηκε όσο κανένα άλλο, δηλώνει ξεκάθαρα ότι «μερικοί από την γενιά που ζούσε τότε (το 1914) θα υπάρχουν για να παραστούν μάρτυρες» του Αρμαγεδδώνος και της επακολουθούσης χιλιετούς Βασιλείας.
Άλλα έλεγαν χθες. Άλλα λένε σήμερα. Χθες λέγανε «θα υπάρχουν μερικοί από τη γενεά του 1914» Τώρα μας τα λένε αλλιώς.

Ενώ η Σκοπιά επί τόσες δεκαετίες έδινε συγκεκριμένη έννοια στη λέξη «γενεά» του χωρίου Ματθ. κδ' 34, τώρα αλλάζει πλώρη και κηρύττει: «Αι, ας μη πάρουμε και κατά ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ γενεάς, ας μη κάνουμε εικασίες για την κατά γράμμα διάρκεια ζωής μιας γενεάς».

Δηλαδή, με άλλα λόγια «Γιατί να πούμε ότι μια γενεά αντιστοιχεί σε ογδόντα ή ενενήντα χρόνια. Τι δηλαδή! Αν βάλλουμε και είκοσι χρόνια παραπάνω, χάλασε ο κόσμος! Γιατί να κολλάς στο γράμμα. Καλύτερα να κολλάμε στο πνεύμα. Και το πνεύμα είναι, ότι ο Αρμαγεδδών δεν είναι μακριά ότι «το πονηρό σύστημα κοντεύει να τελειώσει. Και το πνεύμα είναι ότι «ένδοξοι νέοι ουρανοί και νέα γη βρίσκονται πολύ κοντά για ολες τις φυλές της ανθρωπότητας», ότι σύντομα θα χαίρονται οι Μ.τ. Ιεχωβά διότι θα έλθουν οι ευλογίες του Θεού πάνω στη γη. Τώρα 10 ή 20 χρόνια παραπάνω-παρακάτω, δεν έχουν σημασία. Ας μη κολλάμε στο γράμμα.

Αι, αν αργήσει λίγο ο Αρμαγεδδών και η χιλιετής, κάνε υπομονή και περίμενε. Για να πάρει κύρος το «κάνε υπομονή και περίμενε» ψάχνουμε την Βίβλο, μήπως και βρούμε κανένα σχετικό εδάφιο. Βρίσκουμε ένα στον Αββακούμ. Το παραθέτουμε κι αυτό: «Αν και η όρασις αργοπορή, πρόσμεινον αυτήν, διότι βεβαίως θα έλθη, δεν θα βραδύνη».

Όλα τα εδάφια της Αγίας Γραφής πρέπει να είναι έτοιμα ανά πάσα στιγμήν να προσαρμόζονται προς τις διδασκαλίες της Σκοπιάς. Δεν υπάρχει σεβασμός προς τον λόγο του Θεού. Αν υπήρχε, τότε θα προσαρμοζόταν η Σκοπιά προς τις διδασκαλίες της Γραφής. Τώρα γίνεται το αντίθετο. Είναι να θλίβεται κανείς.

Επειδή η Γραφή έχει πολλά εσχατολογικά χωρία, η Σκοπιά αρχίζει να στρέφει την προσοχή στα άλλα, ώστε να περιέλθει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα αυτό με την «γενεά». Προς τούτο κρίνεται κατάλληλο το χωρίο, Ματθ. κδ' 14: «Και κηρυχθήσεται τούτο το Ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσι τοις έθνεσι, και τότε ήξει το τέλος». Έτσι μ' αυτόν τον τρόπο, μόλις ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά, πάει να συνδυάσει την συντέλεια με την γενεά του 1914, η Σκοπιά φωνάζει ότι πρέπει να συνδέσει το τέλος με την διάδοση του Ευαγγελίου σ' όλα τα έθνη της γης. Και πρέπει άγρυπνα και εντατικά να σκορπά το μήνυμα της Σκοπιάς ως το πιο απομακρυσμένο σημείο της γης.

Οι αιρετικοί όλων των εποχών διευκολύνονται στην πλάνη τους, όταν μία λέξη έχει πολλές σημασίες, όπως λ.χ. η λέξη «στάσις» που σημαίνει και το σταμάτημα και το σημείο που γίνεται το σταμάτημα και την απραξία και την συμπεριφορά και την επανάσταση κλπ. Όταν χρειασθεί να γίνει αλλαγή δόγματος, αφήνουμε την μία έννοια και πιάνουμε την άλλη. Ο αγώνας είναι να ντυθεί με νέο εννοιολογικό περιεχόμενο η λέξη. Και όταν μεν η λέξη είναι πολυσήμαντη όπως η λέξη «στάσις», τα πράγματα είναι εύκολα. Διαφορετικά, χρειάζεται περισσότερος αγώνας να δώσουμε στην λέξη διαφορετικό σημασιολογικό περιεχόμενο.

Στο άρθρο της Σκοπιάς που αναφερθήκαμε γίνεται αγώνας να κατανοηθεί διαφορετικά η φράση «η γενεά αύτη». Στόχος είναι να πιστέψουν οι οπαδοί της Σκοπιάς ότι με την φράση «η γενεά αύτη» δηλώνεται ένα σύνολο ανθρώπων που δεν ζουν κατά Θεό, που ακολουθούν την διαφθορά, που δεν διορθώνουν την ζωή τους. Επειδή σε μία εσχατολογική περικοπή (Ματθ, κδ' 37-39) τονίζεται ότι οι έσχατες ημέρες της ανθρωπότητας θα μοιάζουν μ' αυτές της εποχής του Νώε, πριν ξεσπάσει ο κατακλυσμός, δίνεται μία ιδιαίτερη έμφαση σ' αυτό, ώστε με την μια γενεά να εξουδετερώσουμε την άλλη γενεά.

Μοιάζει σαν να λέει η Σκοπιά στον οπαδό της: «Αγαπητέ μου, φέρε στο νου σου την γενεά των ημερών του Νώε, μια γενεά αμαρτωλή. Σκέψου ότι έτσι θα είναι και η έσχατη γενεά πριν από την συντέλεια. Μόλις λοιπόν σου έρχεται στο νου το «ου μη παρέλθει η γενεά αύτη...», μόλις θυμηθείς τόσα και τόσα που σου είπαμε για την γενεά του 1914, δίωξε τα αυτά από το μυαλό σου και φέρε στην σκέψη σου την γενεά την όμοια με εκείνη των ημερών του Νώε». Έτσι με την νέα εξήγηση στην έκφραση «η γενεά αύτη», βγαίνουμε από ένα αδιέξοδο που προέκυψε από ένα λανθασμένο δόγμα και βολευόμαστε όλοι, και εμείς η ηγεσία και εσείς οι οπαδοί μας.

Ας δούμε τώρα πως εκφράζεται η Σκοπιά στο άρθρο που αναφέραμε.

Διαβάζουμε: «Επομένως, στην τελική εκπλήρωση της προφητείας του Ιησού σήμερα, η έκφραση «αυτή η γενιά» προφανώς αναφέρεται στους ανθρώπους της γης πού βλέπουν το σημείο της παρουσίας του Χριστού αλλά δεν διορθώνουν τις οδούς τους. Αντίθετα εμείς ως μαθητές του Ιησού δεν επιτρέπουμε να μας διαπλάθει ο τρόπος ζωής «αυτής της γενιάς». Αν και βρισκόμαστε στον κόσμο, δεν πρέπει να είμαστε μέρος του...».

Βλέπετε λοιπόν τι νόημα δίνεται από την Σκοπιά στην «γενεά». Πρόκειται για ανθρώπους πού βλέπουν το σημείο της παρουσίας του Χριστού, αλλά δεν διορθώνουν τις οδούς τους, (Λέγοντας «σημείο» εννοούν διάφορα «πρωτοφανή» γεγονότα πού άρχισαν να συμβαίνουν από το 1914, από το έτος πού σημειώθηκαν «αοράτως» η Β' Παρουσία και η βασιλεία του Χριστού) όπως οι άνθρωποι της γενεάς του Νώε έβλεπαν τον Νώε και την κατασκευαζόμενη κιβωτό και δεν διόρθωναν την αμαρτωλή ζωή τους. Ο τρόπος της ζωής των ανθρώπων της εποχής του Νώε ήταν αμαρτωλός. Και η γενεά των εσχάτων ημερών πριν από την συντέλεια, θα μοιάζει μ' εκείνη του Νώε, θα είναι αμαρτωλή και αδιόρθωτη. Άρα το «γενεά αύτη» μη το συνδέετε με διάρκεια ζωής σε έτη, αλλά με τρόπο ζωής.

Έτσι η Σκοπιά με θαυμαστή μαεστρία δίνει εντελώς διαφορετική έννοια στην φράση «η γενεά αύτη». Έτσι επέρχεται η αλλαγή του δόγματος.

Μάλιστα! Αλλαγή δόγματος.

Εάν παρ' ελπίδα και το νέο δόγμα αργότερα δημιουργήσει κάποια αδιέξοδα, πάλι θα βρεθεί τρόπος, έξυπνος και πονηρός, να αλλάξει, και να εμφανιστεί άλλο δόγμα, εξυπηρετικό στα συμφέροντα της Σκοπιάς.

Αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με άδολους εκζητητές της αλήθειας. Εδώ υπάρχει αιχμαλωσία σε πονηρό πνεύμα πού εμπαίζει τον λόγο του Θεού, πού παροδηγεί και παραπλανά τους ανθρώπους.

«Κύριε, ρύσαι ημάς από του πονηρού»

πηγη : http://orthodox-world.pblogs.gr