ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν˙ Χαίρε της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις».

Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές του έτους είναι τα «Εισόδια» της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας την τιμά στις 21 Νοεμβρίου, με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή. Αποτελεί τήν βάση και την αρχή για όλη την μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου.

Όπως γνωρίζουμε, η Παναγία Θεοτόκος, γεννήθηκε από γονείς γηραιούς, τον Ιωακείμ και την Άννα, που είχαν παρακαλέσει με πολύ πόνο τον Θεό να τους δώση ένα τέκνο και να το αφιερώσουν στο Ναό Του. Πραγματικά, αυτό και έκαναν. Οταν δηλαδή η Μαρία έγινε τριών ετών την έφεραν οι ίδιοι οι γονείς της στο Ναό και την παρέδωσαν στα χέρια του Ζαχαρία του ιερέα. Αυτός την αγκάλιασε, την ευλόγησε και είπε: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το ονομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ». Και ανέβασε την τριετή Μαρία στο εσωτερικό του θυσιαστηρίου, όπου ο Θεός την χαρίτωσε. Και ευφράνθηκε η Παναγία και με αγαλλίαση ψυχής εσκίρτησε και όλοι πνευματικά πανηγύρισαν που έμεινε στο Ναό τον Άγιο, για να αγιασθεί και να γίνει αργότερα η Μητέρα του ίδιου του Θεού.

Τα Εισόδια της Θεοτόκου, που εορτάζονται στις 21 Νοεμβρίου, βασίζονται στη διήγηση των κειμένων των απόκρυφων Ευαγγελίων.

Το Ευαγγέλιο της Γέννησης της Μαρίας
Το Ευαγγέλιο αυτό, στα πολύ παλιά χρόνια αποδίδονταν στο Ματθαίο. Μνημονεύεται από αρκετούς αγίους της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας, όπως ο Ιερώνυμος και Επιφάνειος Σαλαμίνος, και πιθανολογείται πως γράφτηκε σταδιακά στα μέσα του Β΄ αιώνα μ.Χ., από μάλλον Ορθόδοξο Χριστιανό που προέρχονταν από τους Εθνικούς (ειδωλολάτρες). Μέρος του Ευαγγελίου αυτού περιέχεται στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου. Χωρίζεται σε οχτώ (8) κεφάλαια.

Κεφάλαιο 1: Αναφέρεται στους γονείς της Παναγίας, Ιωακείμ και Άννα. Τονίζει την ευσέβειά τους, αφού είχαν χωρίσει την περιουσία τους στα τρία. Το ένα μέρος το είχαν αφιερώσει στο Ναό, το δεύτερο στους ξένους και όσους είχαν ανάγκη και το τρίτο το είχαν κρατήσει για τον εαυτό τους.
Δυστυχώς ήταν άτεκνοι, αιτία που έγινε, να προσβάλει ο αρχιερέας Ισσαχάρ τον Ιωακείμ και να μην δεχτεί την προσφορά του, επειδή θεωρούνταν καταραμένος από τον Θεό, όποιος δεν είχε παιδιά. Από την ντροπή του ο Ιωακείμ, δεν γυρίζει σπίτι του και κρύβεται στην ύπαιθρο με τους βοσκούς του.
Κεφάλαιο 2: Εκεί τον βρίσκει άγγελος του Κυρίου, όπου του αναγγέλλει πως η στείρα γυναίκα του, θα γεννήσει κορίτσι που θα το αφιερώσει στο Ναό, το οποίο και θα γεννήσει τον Υιό του Θεού. Και σαν σημάδι όλων αυτών θα είναι πως επιστρέφοντας στην Ιερουσαλήμ, θα δει την γυναίκα του Άννα να τον περιμένει στη χρυσή πύλη.
Κεφάλαιο 3: Ο άγγελος επισκέπτεται την Άννα όπου τις λέει τα ίδια πράγματα που είπε και στον Ιωακείμ και το σημάδι της χρυσής πύλης για την αλήθεια των λόγων του. Το κεφάλαιο αυτό τελειώνει με την σύλληψη, την γέννηση και την ονομασία της Παναγίας σε Μαρία, όπως είχε πει ο άγγελος.
Κεφάλαιο 4: Περιγράφει την αφιέρωση της Παναγίας στο Ναό, σε ηλικία τριών (3) ετών και πως προκαλεί τον θαυμασμό των παρισταμένων, αφού μπορεί και ανεβαίνει τη σκάλα του Ναού χωρίς βοήθεια.
Κεφάλαιο 5: Μιλάει για τη ζωή της Παναγίας στο Ναό, όπου δέχονταν επισκέπτες από το Θεό και συνομιλούσε με τους αγγέλους. Όταν φτάνει σε ηλικία 14 ετών –σύμφωνα με το έθιμο – έπρεπε να παντρευτεί. Και ενώ οι άλλες παρθένες του Ναού πηγαίνουν να εκτελέσουν την εντολή αυτή, η Μαρία αρνείται, επειδή είχε αφιερωθεί στο Κύριο και είχε ορκιστεί να παραμείνει αγνή. Ο αρχιερέας μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά, αποφασίζει μαζί με άλλα σπουδαία άτομα να προσευχηθούν στον Κύριο για λύση του προβλήματος. Τότε ακούγεται μια φωνή από την κιβωτό της Διαθήκης που έλεγε, πως σύμφωνα με την προφητεία του Ησαΐα «θέλει εξέλθει ράβδος εκ του κορμού του Ιεσσαί», πρέπει όλοι οι άνδρες που ήταν σε ηλικία γάμου, να φέρουν τους κλάδους τους στο βωμό. Από όποιου τον κλάδο άνθιζε μπουμπούκι και καθόταν πάνω του το Άγιο Πνεύμα με μορφή περιστεριού, αυτόν έπρεπε να μνηστευθεί η Μαρία.
Κεφάλαιο 6: Το περιστέρι τελικά κάθεται στον κλάδο κάποιου Ιωσήφ, από την γενιά του Δαβίδ, άντρα προχωρημένης ηλικίας, αν και ο ίδιος είχε αποφύγει να παρουσιάσει τον κλάδο του. Και ο μεν Ιωσήφ επιστρέφει στην Βηθλεέμ να τακτοποιήσει τα του γάμου, η δε Μαρία στο σπίτι των γονιών της με επτά παρθένες να την υπηρετούν.
Κεφάλαιο 7: Το κεφάλαιο αυτό, είναι όμοιο με το κεφάλαιο 1, στίχοι 26 – 38 από το κατά Λουκά ευαγγέλιο που περιγράφει τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Στο μόνο που διαφέρει, είναι στα λόγια της στιχομυθίας μεταξύ της Παναγίας και του αγγέλου Γαβριήλ, το πώς δηλαδή είναι δυνατόν να μείνει έγκυος χωρίς να έχει γνωρίσει άντρα.
Κεφάλαιο 8: Ομοίως και το τελευταίο κεφάλαιο είναι παρόμοιο με το κεφάλαιο 1, στίχοι 18 – 25 από το κατά Ματθαίο ευαγγέλιο που περιγράφει την επέμβαση του αγγέλου στον ύπνο του Ιωσήφ, να μην διώξει την Παναγία επειδή την βρήκε έγκυο. Στο μόνο που διαφοροποιείται είναι, πως παντρεύεται την Παναγία κατόπιν εντολής του αγγέλου, γεγονός που δεν περιγράφουν ποτέ τα κανονικά αφού ο Ιωσήφ αναφέρεται πάντα, ως μνήστωρ δηλ. αρραβωνιαστικός της Παναγίας.
Ο επίλογος του απόκρυφου Ευαγγελίου της Γέννησης της Μαρίας, είναι και μια ομολογία περί της μη γνησιότητάς του. Γράφει συγκεκριμένα:
«Και γέννησε το γιο της, όπως διδάσκουν οι άγιοι Ευαγγελιστές, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος με τον Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα ζει και βασιλεύει αιώνια».

ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Η Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχερνώ εορτάζει την 1η Οκτωβρίου.
Η Εκκλησία της Ελλάδος όμως,την έχει μεταθέσει στις 28 Οκτωβρίου,όπου η Ελλάδα γιορτάζει το μεγάλο γεγονός της διασώσεως και απελευθερώσεως της από τον Ιταλογερμανικό ζυγό.  Την Ακολουθία που ψάλλεται αυτή την ημέρα την έγραψε ο Αγιορείτης Μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης και εγκρίθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 21 Οκτωβρίου 1952 μ.Χ. όπου και αποφασίστηκε ο συνεορτασμός της εορτής της Αγίας Σκέπης και της Εθνικής επετείου του «ΟΧΙ» (Συνοδικές Εγκύκλιοι,Τόμος Β’,Αθήνα 1956,σελ.649).

Στο παρεκκλήσιο της αγίας Σορού (στην νότια πλευρά του ναού των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως) φυλάσσονταν η εσθήτα, ο πέπλος και μέρος της ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Σε μια αγρυπνία αυτού του παρεκκλησίου πήγε ο διά Χριστόν σαλός Ανδρέας με τον μαθητή του Επιφάνιο.

Κατά τα μεσάνυχτα βλέπει ο όσιος Ανδρέας τη Θεοτόκο Μαρία να προχωρεί από τις βασιλικές πύλες προς το θυσιαστήριο. Φαινόταν πολύ υψηλή και είχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων Αγίων. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν ο Τίμιος Πρόδρομος και ο Θεολόγος Ιωάννης, που παράστεκαν δεξιά κι αριστερά τη Θεοτόκο. Από τους λευκοφόρους, άλλοι προπορεύονταν και άλλοι ακολουθούσαν ψάλλοντας ύμνους και άσματα πνευματικά.

Όταν πλησίασε στον άμβωνα, είπε ο όσιος στον Επιφάνιο:

Βλέπεις, παιδί μου, την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου;
Ναι, τίμιε πάτερ, αποκρίθηκε ο νέος.
Η Θεοτόκος εν τω μεταξύ είχε γονατίσει και προσευχόταν για πολλή ώρα. Παρακαλούσε τον Υιό της για τη σωτηρία του κόσμου και έραινε με δάκρυα το Άγιο πρόσωπό της. Μετά τη δέηση μπήκε στο θυσιαστήριο, όπου προσευχήθηκε για τους πιστούς που αγρυπνούσαν.

Όταν ολοκλήρωσε τη δέησή της, έβγαλε από την άχραντη κεφαλή το αστραφτερό της μαφόριο με μια κίνηση χαριτωμένη και σεμνή, και καθώς ήταν μεγάλο και επιβλητικό, το άπλωσε σαν σκέπη με τα πανάγια χέρια της επάνω στο εκκλησίασμα. Έτσι απλωμένο το έβλεπαν κι οι δυό τους για πολλή ώρα να εκπέμπει δόξα Θεϊκή. Όσο φαινόταν εκεί η Κυρία Θεοτόκος, φαινόταν και η ιερή εσθήτα να σκορπίζει τη χάρη της. Όταν εκείνη άρχισε να ανεβαίνει στον ουρανό, άρχισε και η θεία Σκέπη να συστέλλεται λίγο-λίγο και να χάνεται.

Αυτή η οπτασία, που με τη μεσιτεία του οσίου Ανδρέου είδε και ο Επιφάνιος, έγινε αφορμή να καθιερωθεί η εορτή της αγίας Σκέπης (1 ή 28 Οκτωβρίου). 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς Σκέπης σου Παρθένε,ἀvuμνοῦμεν τάς χαρίτας,ἣν ὡς φωτοφόρον νεφέλην,ἐφαπλοῖς ὑπὲρ ἔννοιαν,καὶ σκέπεις τὸν λαόν σου νοερῶς,ἐκ πάσης τῶν ἐχθρῶν ἐπιβουλῆς.Σὲ γὰρ σκέπην καὶ προστάτιν καὶ βοηθόν,κεκτήμεθα βοῶντές σοι·Δόξα τοῖς μεγαλείοις σου Ἁγνή,δόξα τῇ θείᾳ Σκέπῃ σου,δόξα τῇ πρὸς ἡμᾶς σου, προμηθείᾳ Ἄχραντε.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ.δ’.Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὥσπερ νεφέλη ἀγλαῶς ἐπισκιάζουσα,τῆς Ἐκκλησίας τὰ πληρώματα Πανάχραντε,ἐν τῇ πόλει πάλαι ὤφθης τῇ Βασιλίδι.Ἀλλ’ὡς σκέπη τοῦ λαοῦ σου καὶ ὑπέρμαχος,περισκέπασον ἡμᾶς ἐκ πάσης θλίψεως,τοὺς κραυγάζοντας·Χαῖρε Σκέπη ὁλόφωτε.

Πηγές:
Αγία Σκέπη
Ορθόδοξα Νιάτα
Ορθόδοξος Χριστιανική Γωνιά

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Οι γονείς της Παναγίας, ο Ιωακείμ και η Άννα, κατάγονταν από το βασιλικό γένος Δαβίδ. Ήταν πλούσιοι και πολύ θεοσεβείς.
Επειδή δεν είχαν παιδιά, λυπούνταν πολύ για το όνειδος της ατεκνίας.Γι’ αυτό παρακαλούσαν πάντοτε το Θεό με θερμότητα και με δάκρυα να τούς χαρίσει καρπό κοιλίας και δεν έπαυαν να προσφέρουν στο Θεό, σύμφωνα με τις επιταγές του μωσαϊκού νόμου, πλούσια δώρα.
Ο Θεός ικανοποίησε το αίτημά τους. Τους αξίωσε με αγγελική πρόρρηση να νιώσουν τη χαρά της πατρότητας και της μητρότητας.

Ευλογημένο αντρόγυνο προβάλλεται από την Εκκλησία μας κατά την Ακολουθία του Στεφανώματος ως υπόδειγμα στους νεονύμφους. Ευσεβείς και φιλόθεοι, με κατανόηση και αγάπη, στηρίζουν ο ένας τον άλλο στο μεγάλο πρόβλημα της ατεκνίας για την εποχή τους.

Μεγάλο το δώρο του Θεού και για τον κόσμο όλο, αφού η γέννηση της Θεοτόκου ήταν το προμήνυμα της σωτηρίας των ανθρώπων, διότι ύστερα από λίγα χρόνια η «θεόπαις Μαριάμ» θα γεννήσει το Μεσσία και Σωτήρα του κόσμου, το Χριστό.

Η Εκκλησία τιμά την ημέρα του γενεθλίου της Θεοτόκου στις 8 Σεπτεμβρίου.

«Η γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών» και λύσας την κατάραν, έδωκε την ευλογίαν και καταργήσας τον θάνατον, εδωρήσατο ημίν ζωήν την αιώνιον».

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Όπως είναι γνωστό, επάνω από το Σταυρό ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, έδωσε εντολή και την Παναγία μητέρα του παρέλαβε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στο σπίτι του, όπου διέμεινε μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τη μητέρα του Σαλώμη, συγγενή της Θεοτόκου.

Όταν δεν ήλθε η στιγμή να τελειώσει την επίγεια ζωή της, άγγελος Κυρίου της το έκανε γνωστό τρεις μέρες πιο πριν ότι πρόκειται να γίνει η μετάστασή της από τη γη στον ουρανό.

Πήγε τότε ο Άγγελος και της είπε: «Αυτά λέγει ο Υιός σου: είναι καιρός να παραλάβω τη μητέρα Μου κοντά Μου. Γι' αυτό να μην ταραχθείς, αλλά δέξου το μήνυμα με ευφροσύνη, επειδή μεταβαίνεις σε ζωή αθάνατη».

Μόλις το άκουσε η Θεοτόκος, χάρηκε πολύ και από τον πολύ πόθο της να μεταβεί στον μονογενή Υιό της, ανέβηκε με βιασύνη και προθυμία στο Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, διότι είχε αυτή τη συνήθεια, να ανεβαίνει συχνά σ' αυτό το όρος. Τότε ακολούθησε θαύμα παράδοξο.

Όταν ανέβηκε εκεί η Θεοτόκος, έκλιναν την κορυφή τους τα δέντρα, σαν να ήταν έμψυχα και λογικά, και την προσκύνησαν

και έτσι έδειξαν το σεβασμό τους και τίμησαν την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου.

Αφού προσευχήθηκε αρκετά η Πανάχραντη, επέστρεψε στην οικία της. Άναψε φώτα πολλά, ευχαρίστησε τον Θεό και κάλεσε τις συγγενείς και τις γειτόνισσες. Στη συνέχεια, ετοιμάζει όλα τα απαραίτητα για τον ενταφιασμό της.

Φανερώνει και στις άλλες γυναίκες τα λόγια που της είπε ο Άγγελος για της εις τους ουρανούς μετάστασή της και σαν απόδειξη των λόγων της, δείχνει το χαροποιό και νικητικό σημείο, που της έδωσε ο Άγγελος, ένα κλαδί φοίνικα.

Οι καλεσμένες γυναίκες, μόλις άκουσαν αυτό το λυπηρό μήνυμα, άρχισαν τους θρήνους και έπειτα παρακαλούσαν την Παναγία να μη τις αφήσει ορφανές. Και η Θεοτόκος τις βεβαίωσε ότι, αφού μετασταθεί στους ουρανούς, θα φυλάει όχι μόνον αυτές αλλά και όλο τον κόσμο. Με τέτοια παρηγορητικά λόγια στάματησε την υπερβολική λύπη τους.

Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της.

Μαζί με τους Αποστόλους ήρθε και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Απόστολος Τιμόθεος και οι λοιποί θεόσοφοι ιεράρχες. Όλοι αυτοί, μόλις έμαθαν την αιτία για την οποία συνάχθηκαν αιφνιδίως και παραδόξως, έλεγαν στην Θεοτόκο: «όσο σε βλέπαμε, Δέσποινα, να ζεις και να μένεις στον κόσμο, παρηγορούμεθα σαν να βλέπαμε τον Υιόν σου.

Επειδή όμως τώρα με τη βουλή του Υιού σου και Θεού μεταβαίνεις στα ουράνια, γι' αυτό καθώς βλέπεις θρηνούμε και δακρύζουμε, αν και από την άλλη χαιρόμαστε για όσα θαυμαστά σου έγιναν». Τότε η Θεοτόκος τους αποκρίθηκε: «Μαθητές του Υιού μου και Θεού, μην κάνετε πένθος και λύπη τη χαρά μου».

Όταν ειπώθηκαν αυτά τα λόγια φτάνει και ο Απόστολος Παύλος. Έπεσε στα πόδια της Θεομήτορος, την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής, διότι αν και δεν έζησα σωματικώς κοντά στον Υιό σου, βλέποντας όμως εσένα, νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον».

Μετά αποχαιρετά όλους, ξαπλώνει πάνω στο νεκροκρέββατο, σταύρωσε τα χέρια της, προσφέρει δεήσεις και ικεσίες στον Υιό της για τη σύσταση και την ειρήνη όλου του κόσμου, γεμίζει τους Αποστόλους και ιεράρχες από την ευλογία του Υιού της που δίνεται απ' αυτήν στους ανθρώπους, και έτσι αφήνει στα χέρια του Υιού της και Θεού την ολόφωτη και παναγία ψυχή της.

Τότε ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος άρχισε να λέει στην Θεοτόκο επιτάφια εγκώμια, ενώ οι άλλοι Απόστολοι σήκωσαν το νεκροκρέβατο. Άλλοι προπορεύονταν βαστάζοντας λαμπάδες και ψάλλοντας ύμνους και άλλοι ακολουθούσαν ως το τάφο το σώμα της Θεομήτορος. Ακούγονταν και Άγγελοι από τον ουρανό που έψαλλαν και γέμιζαν τον αέρα οι μελωδίες τους.

Όλα αυτά μην υποφέροντας να βλέπουν και να ακούν οι άρχοντες των Ιουδαίων, παρεκίνησαν κάποιους από το λαότυφλώσει. Και τους έπεισαν να παρεμποδίσουν την πομπή. Όμως η θεία δίκη πρόφτασε και παίδεψε τους τολμήσαντας με το να τους

Έπειτα οι έφτασαν οι Απόστολοι στη Γεσθημανή, ενταφίασαν το πάναγνο σώμα της Θεοτόκου και περίμεναν εκεί τρεις μέρες ακούγοντας ακαταπαύστως σε όλο αυτό το διάστημα τους ύμνους και τις μελωδίες των αγίων Αγγέλων.

Μετά από τρεις ημέρες, άνοιξαν τον τάφο και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία αναστήθηκε σωματικά και αναλήφθηκε στους ουρανούς. Και βέβαια όλη η ανθρωπότητα, με ευγνωμοσύνη για τις πρεσβείες της στο Σωτήρα Χριστό, αναφωνεί: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής».

Η υπεραγία Θεοτόκος είναι ο πραγματικός οδηγός, για όσους θέλουν ν' ανυψώνονται προς τον Θεό. Έργο της είναι να πρεσβεύει στον Τριαδικό Θεό για όλους τους ανθρώπους. Για μας τους ορθοδόξους η Θεοτόκος είναι η «ακαταίσχυντος προστασία και η αμετάθετος προς τον ποιητή μεσιτεία».

Δίκαια μπορούμε να αποθέσουμε τις ελπίδες μας προς την υπεραγία Θεοτόκο αφού, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «κανένα άλλο κτίσμα στον κόσμο δεν αγάπησε ποτέ τόσο πολύ τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ούτε συμμορφώθηκε τόσο στο θέλημά Του όσο η Παναγία Μητέρα του».Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τιμή προς την Παναγία ανάγεται στον Υιό της, κατά τον άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό.

xfe.gr